Katedra
Poznańska katedra jest jednym z najstarszych kościołów w Polsce i jest jednocześnie najstarszą polską katedrą – została ona poświęcona już w 968 roku. Znajduje się ona na Ostrowie Tumskim i jest miejscem pochówku pierwszych władców polskich oraz miejscem chrztu Mieszka I. Budynek obecnej gotyckiej katedry powstał na przełomie XIV i XV wieku.
Katedra ma 72 m długości i łącznie z 12 kaplicami 36 m szerokości. Głównym punktem jest prezbiterium i poliptyk (szafkowy ołtarz) z XV wieku. W środkowej szafce znajdują się postacie Najświętszej Marii Panny, św. Barbary i św. Katarzyny. W wewnętrznych skrzydłach widnieje dwanaście świętych niewiast zgrupowanych w trójki. Po ich złożeniu ukazuje się osiem namalowanych scen pasyjnych oraz czterech świętych: Jana Ewangelisty, Jana Chrzciciela, Hieronima i Krzysztofa. Na zewnętrznej stronie skrzydeł zewnętrznych widnieje dwanaście obrazów przedstawiających owych świętych. W północnej nawie bocznej znajduje się kopia miecza świętego Piotra, którego oryginał znajduje się w Muzeum Archidiecezjalnym. Spośród 12 kaplic, w których znajdują się liczne malowidła, witraże i rzeźby, najważniejszą jest tzw. złota kaplica. Znajduje się ona na osi katedry, a jej głównym punktem jest posąg Mieszka I oraz Bolesława Chrobrego. Znajdująca się tam kopuła przedstawiajaca Boga Ojca w otoczeniu cherubinów. Poniżej znajdują się przedstawienia dwudziestu świętych i błogosławionych, poniżej medaliony z 34 najstarszymi polskimi herbami szlacheckimi, a pod nimi, osiem tarcz z herbami kapituł najstarszych diecezji. W północnej wieży znajduje się wejście do podziemi, gdzie można obejrzeć w rezerwacie archeologicznym fragmenty katedry preromańskiej i romańskiej, a także relikty grobowców pierwszych władców Polski. Znajduje się tam również misa z X wieku (najprawdopodobniej chrzcielnica), z której przyjął chrzest Mieszko I oraz poddani.