Fara Poznańska
Barokowy kościół farny (i zarazem kolegiacki) pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa Męczennika mieści się przy ulicy Gołębiej, u wylotu ulicy Świętosławskiej, odchodzącej od Starego Rynku. Został on wybudowany pod koniec XVII wieku. Początkowo kościół należał do jezuitów, następnie po kasacie zakonu przejęty przez parafię farną. Za autora projektu Fary uznaje się Bartłomieja Nataniela Wąsowskiego. Fasada kościoła jest bardzo bogato zdobiona (między innymi figury św. Ignacego Loyoli – założyciela zakonu, Chrystusa walczącego z wężem, św. Wojciecha, czy św. Stanisława Kostki), a jej różowy kolor wraz z białymi pilastrami (filarami) sprawia, iż budynek jest bardzo charakterystyczny i widoczny z daleka. Kościół składa się z trzech naw, najwyższa (główna) ma 27 metrów wysokości. Na jej sklepieniu znajdują się trzy sceny z życia św. Stanisława, po stronie zachodniej kościoła sceny z życia św. Stanisława Kostki, a we wschodniej części św. Ignacego Loyoli. Na szesnastu kolumnach wykonanych z czerwonego marmuru znajdują się 2,5 metrowe figury apostołów i czterech Ojców Kościoła. Główny ołtarz zawiera obraz “Wskrzeszenie Piotrowina przez św. Stanisława biskupa” w swojej centralnej części. Po jego lewej stronie znajduje się rzeźbiarskie powtórzenie motywu z obrazu, zaś po prawej św. Stanisław Kostka odtrąca siedmiogłową bestię. W Farze znajduje się także 11 kaplic poświęconych różnym świętym.